دانشگاه گیلان تحقیقات غلات 2252-0163 10 4 2021 02 19 Effect of water limitation and application of bio-fertilizer and nano-silicon on yield and some biochemical traits of wheat اثر محدودیت آبیاری و کاربرد کودهای زیستی و نانوسیلیکون بر عملکرد و برخی ویژگی های بیوشیمیایی گندم 285 298 5098 10.22124/cr.2021.18682.1645 FA فرناز احمدی نورالدین وند دانشجوی دکتری، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران رئوف سید شریفی استاد، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران سید عطاله سیادت استاد، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ایران راضیه خلیل زاده دانش آموخته دکتری، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ایران Journal Article 2020 10 21 To study the effect of water limitation and application of bio-fertilizer and nanosilicon on yield and some biochemical characteristics of wheat, a factorial experiment was carried out in a randomized complete block design with three replications in the research field of Faculty of Agriculture and Natural Resources, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran, in 2018-2019. Experimental factors were included irrigation in three levels (full irrigation as control and irrigation cut-off at 50% of booting and heading stages, based on codes 55 and 43 of the BBCH scale, as moderate and severe water limitation, respectively,), foliar application of nano-silicon (water spraying as control, 30 mg/L or 22.5 mg/m2 and 60 mg/L or 45 mg/m2 nano-silicon) and bio-fertilizer (no application as control, application of mycorrhiza (Glomus mosseae), application of flavobacterium + pseudomonas strain 186, combined application of mycorrhiza and flavobacterium + pseudomonas). The results showed that the highest antioxidant enzymes activity and soluble sugars were obtained by combined application of bio-fertilizers and foliar application of 30 mg/L nano-silicon under the condition of irrigation limitation at booting stage. Under full irrigation condition and non-application of bio-fertilizers and nano-silicon, the activity of catalase, peroxidase and polyphenol oxidase enzymes and soluble sugar content decreased 78, 49, 64 and 74 percent, respectively, compared to severe water limitation at booting stage and combined application of bio-fertilizers and 30 mg/L nano-silicon. Maximum proline content was also obtained by foliar application of 60 mg/L nano-silicon (9.50 µg/g FW) and combined application of bio-fertilizers (9.70 µg/g FW) under severe stress conditions (10.97 µg g Fw-1). Hydrogen peroxide (H2O2) content under severe water limitation at booting stage and non-application of bio-fertilizers and nano-silicon was 90% higher than the application of 60 mg/L nano-silicon and combined application of bio-fertilizers under full irrigation condition. The highest grain yield (4593 kg/ha) was obtained from the foliar application of 30 mg/L nano-silicon and combined application of bio-fertilizers under full irrigation conditions. The results of current study showed that the combined application of bio-fertilizers and nano-silicon can increase wheat grain yield under water limitation conditions by improving plant biochemical characteristics. بهمنظور ارزیابی اثر محدودیت آبیاری و کاربرد کودهای زیستی و نانوسیلیکون بر عملکرد و برخی ویژگیهای بیوشیمیایی گندم، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی در سال زراعی 98-1397 اجرا شد. عاملهای آزمایشی شامل آبیاری در سه سطح (آبیاری کامل بهعنوان شاهد و قطع آبیاری از مرحله 50 درصد سنبله‌دهی و آبستنی بهترتیب بهعنوان محدودیت ملایم و شدید آبی بر اساس کد 55 و 43 مقیاس BBCH)، محلولپاشی نانوسیلیکون (محلولپاشی با آب بهعنوان شاهد، 30 و 60 میلیگرم در لیتر بهترتیب معادل 5/22 و 45 میلیگرم در مترمربع) و کودهای زیستی (عدم کاربرد بهعنوان شاهد، کاربرد قارچ مایکوریزا (Glomus mosseae)، کاربرد باکتریهای فلاوباکتریوم (Flavobacterium) و سودوموناس (Psedumonas Putida strain 186)، کاربرد توأم مایکوریزا و باکتریها) بودند. نتایج نشان داد که بیشترین فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدان و قندهای محلول با کاربرد توأم کودهای زیستی و محلولپاشی30 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون تحت شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی بهدست آمد. تحت شرایط آبیاری کامل و عدم کاربرد کودهای زیستی و نانوسیلیکون، فعالیت آنزیمهای کاتالاز، پراکسیداز و پلیفنولاکسیداز و میزان قندهای محلول بهترتیب 78، 49، 64 و 74 درصد در مقایسه با قطع آبیاری در مرحله آبستنی و کاربرد توأم کودهای زیستی و محلولپاشی 30 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون کاهش یافت. بیشترین محتوای پرولین با کاربرد 60 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون (50/9 میکروگرم در گرم وزن تر) و کاربرد توأم کودهای زیستی (7/9 میکروگرم در گرم وزن تر) در شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی (97/10 میکروگرم در گرم وزن تر) بهدست آمد. میزان پراکسیدهیدروژن نیز تحت شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی و عدم کاربرد نانوسیلیکون و کودهای زیستی، بهمیزان 90 درصد نسبت به کاربرد 60 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون و کاربرد توأم کودهای زیستی در شرایط آبیاری نرمال افزایش یافت. بیشترین عملکرد دانه (4593 کیلوگرم در هکتار) از کاربرد توأم کودهای زیستی و 30 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون در شرایط آبیاری کامل بهدست آمد. نتایج این مطالعه نشان داد که کاربرد توام کودهای زیستی و نانوسیلیکون بهواسطه بهبود ویژگیهای بیوشیمیایی گیاه، می‌تواند عملکرد دانه گندم را تحت شرایط محدودیت آبی افزایش دهد.

https://cr.guilan.ac.ir/article_5098_7d9526fccc515d378d74f414825d84c4.pdf

دانشگاه گیلان تحقیقات غلات 2252-0163 10 4 2021 02 19 Study of the effect of foliar nutrition of zinc sulfate and urea on quantitative and qualitative yield of wheat cultivars (Triticum aestivum L.) مطالعه تاثیر تغذیه برگی با سولفات روی و اوره بر عملکرد کمی و کیفی ارقام گندم (Triticum aestivum L.) 299 311 5099 10.22124/cr.2021.19270.1655 FA وحید اسدزاده دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران علی سپهری دانشیار، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Journal Article 2020 11 15 To evaluate the effect of foliar nutrition with zinc sulfate and urea solution on growth, yield and yield components of wheat, a factorial experiment was conducted in randomized complete block design with three replications in Robat Karim, Tehran, Iran, in 2018-2019. Experimental factors was included foliar application at four levels (water spray as control, foliar application of zinc sulfate, foliar application of urea and combined application of zinc sulfate and urea) and wheat cultivars at two levels (Pishtaz and Sivand cultivars). The results showed that the interaction of cultivar and foliar application on spike length, 1000-grain weight, number of spikelet per spike, grain yield, harvest index, protein content, zinc content, maximum leaf area index, crop growth rate and total dry matter were significant. In most of the studied traits, combined foliar application of zinc sulfate and urea was superior to individual foliar application as well as water spray. The highest grain yield with 7.5 t/ha was obtained by combined foliar application of zinc sulfate and urea in Pishtaz cultivar and the lowest yield with 4.4 t/ha in Sivand cultivar with no fertilizer treatment. The maximum increase in dry matter and grain yield in combined foliar application of zinc sulfate and urea compared to the control treatment (without fertilizer) were observed in Pishtaz and Sivand cultivars, respectively. In this treatment, the increase in grain protein content in Pishtaz and Sivand cultivars was 27% and 31% and in grain zinc content was 49% and 65%, respectively. In total, Pishtaz cultivar showed more positive response to zinc sulfate and urea foliar application than Sivand cultivar. بهمنظور ارزیابی تاثیر تغذیه برگی با محلول سولفات روی و اوره بر رشد، عملکرد و اجزای عملکرد دانه گندم، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 1398-1397 در شهرستان رباط کریم اجرا شد. عاملهای آزمایشی شامل محلولپاشی در چهار سطح (محلولپاشی با آب بهعنوان شاهد، محلولپاشی با سولفات روی، محلولپاشی با اوره و محلولپاشی توام با سولفات روی و اوره) و رقم گندم در دو سطح (ارقام پیشتاز و سیوند) بود. نتایج نشان داد که برهمکنش رقم و محلولپاشی بر طول سنبله، تعداد سنبلچه در سنبله، وزن هزار دانه، عملکرد دانه، شاخص برداشت، محتوای پروتئین دانه، محتوای روی دانه، شاخص سطح برگ، سرعت رشد محصول و میزان کل ماده خشک معنیدار بود. در اغلب صفات مورد مطالعه، محلولپاشی توام سولفات روی و اوره نسبت به محلولپاشی مجزای هر یک از ترکیبات کودی نسبت به شاهد برتری داشت. بیشترین عملکرد دانه معادل 5/7 تن در هکتار با محلولپاشی توام سولفات روی و اوره در رقم پیشتاز و کمترین میزان آن معادل 4/4 تن در هکتار در رقم سیوند با تیمار بدون مصرف کود حاصل شد. بیشترین افزایش ماده خشک و عملکرد دانه در محلولپاشی توام سولفات روی و اوره نسبت به شاهد (بدون کود) بهترتیب در رقم پیشتاز و سیوند مشاهده شد. در این تیمار، میزان افزایش پروتئین دانه در ارقام پیشتاز و سیوند بهترتیب معادل 27 و 31 درصد و میزان افزایش محتوای روی دانه بهترتیب معادل 49 و 65 درصد بود. بهطور کلی، رقم پیشتاز واکنش بیشتری نسبت به رقم سیوند در محلولپاشی با سولفات روی و اوره از خود نشان داد.

https://cr.guilan.ac.ir/article_5099_4065dff68ba18bc58cc95d258fb5f594.pdf

دانشگاه گیلان تحقیقات غلات 2252-0163 10 4 2021 02 19 Fortification of wheat flour with hydrothermaled rice bran: Studying dough rheological properties غنی‌سازی آرد گندم با سبوس برنج هیدروترمال شده: بررسی ویژگی‌های رئولوژیک خمیر 313 322 5100 10.22124/cr.2021.19405.1660 FA ماندانا طایفه مربی، گروه علوم و مهندسی صنایع غذایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد لاهیجان، لاهیجان، ایران سید احمد شهیدی دانشیار، گروه علوم و مهندسی صنایع غذایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد آیت‌الله آملی، آمل، ایران 0000-0001-5667-2875 جعفر محمدزاده میلانی استاد، گروه علوم و مهندسی صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران سید مصطفی صادقی دانشیار، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد لاهیجان، لاهیجان، ایران Journal Article 2020 09 20 Rice bran is a valuable and economic food source for natural fortification of bakery products. Since the use of natural additives for food fortification causes the risk of weakening and reducing the rheological and technological properties of dough, therefore in this study, the effect of adding hydrothermled rice bran on the rheological properties of dough using farinograph and extensograph tests was investigated. The results of rheological evaluations revealed that an increase in the rice bran concentration led to a significant increase in water absorption, but dough stability decreased significantly. Also, decreasing the dough stability increased dough developing time. Changes in the softening degree of dough also showed a significant decrease by increasing the rice bran concentration to more than 3%. On the other hand, increasing the bran concentration in the dough was was associated with increasing of resistance to extension and dough energy and decreasing the dough extensibility. سبوس برنج، منبع غذایی ارزشمند و اقتصادی، جهت غنی‌سازی طبیعی فرآورده‌های غلات محسوب می‌شود. از آنجایی که به‌کارگیری افزودنی‌های طبیعی جهت غنی‌سازی، خطر افت و تضعیف ویژگی‌های رئولوژیک و تکنولوژیک خمیر را بهدنبال دارد، از اینرو در این پژوهش اثر افزودن سبوس برنج هیدروترمال شده بر ویژگیهای رئولوژیک خمیر با استفاده از آزمون‌های فارینوگرافی و اکستنسوگرافی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آزمون‌های رئولوژیکی نشان داد که با افزایش غلظت سبوس هیدروترمال شده در خمیر، میزان جذب آب به‌طور معنی‌داری افزایش یافت، ولی پایداری خمیر کاهش معنی‌داری را نشان داد. همچنین کاهش پایداری، افزایش زمان گسترش خمیر را بههمراه داشت. تغییرات درجه سستشدن خمیر نیز با افزایش میزان سبوس به بیش از سه درصد، کاهش معنی‌داری را نشان داد. از طرف دیگر، افزایش غلظت سبوس در خمیر با افزایش مقاومت به کشش و انرژی خمیر و کاهش کشش خمیر همراه بود. به‌طورکلی، با توجه به نتایج این آزمایش، استفاده از سبوس برنج هیدروترمال شده به میزان سه درصد جهت غنی‌سازی نان گندم و افزایش ارزش تغذیه‌ای آن توصیه می‌شود.

https://cr.guilan.ac.ir/article_5100_9434473476510964a5374a643f22a036.pdf

دانشگاه گیلان تحقیقات غلات 2252-0163 10 4 2021 02 19 Application of nano iron and iron nitrate in wheat and pea intercropping: An approach to sustainable agriculture کاربرد نانو و نیترات آهن در کشت مخلوط گندم و نخود: رهیافتی به سمت کشاورزی پایدار 323 338 4911 10.22124/cr.2021.18869.1650 FA لیلا سلیمانپور دانشجوی دکتری، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران سید محمدباقر حسینی دانشیار، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران لیلا مأمنی استادیار پژوهش، بخش نانوتکنولوژی، پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران مصطفی اویسی دانشیار، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران Journal Article 2020 11 11 Nano-fertilizers due to the small amount of used fertilizer and the accuracy of plant acquisition are considered as a strategy to reduce inputs and achieve sustainability in agriculture production. In this experiment, the effects of nano iron and iron nitrate on the growth characteristics of wheat in different wheat and chickpea intercropping systems were investigated. The experiment was performed as split-split plot in randomized complete plot design with three replications in the research field of Campus of Agriculture and Natural Resources, University of Tehran, Karaj, Iran, in 2019. The main plots included five planting patterns (wheat monoculture, pea monoculture and three intercroppings of wheat:pea with 50:50, 70:50 and 90:50 ratio), sub-plots included three fertilizer treatments (control, nano-iron and iron nitrate) and sub-sub-plots included two fertilizer concentrations (1500 and 750 mg/L). The results showed that the 50:70 intercropping and concentration of 750 nano-iron had the highest iron use efficiency of wheat and in total, the iron use efficiency of wheat in 50:70 intercropping was higher than the other planting patterns. In contrast, the highest iron use efficiency of pea was observed in 50:90 intercropping and 750 concentration of iron nitrate. In all intercropping treatments, the fertilizer use efficiency by wheat and pea in nano-iron was higher than iron-nitrate. The highest wheat biomass and grain yield was obtained in monoculture + nano-iron (16371 and 5042 kg/ha, respectively) and monoculture + iron-nitrate (16062 and 5554, respectively), and the lowest wheat biomass and grain yield was related to 90:50 intercropping and iron-nitrate, but the highest pea biomass and grain yield in most fertilizer treatments at the concentrations of 750 and 1500 mg/L was related to iron-nitrate and nano-iron, respectively. The results of this experiment showed that in most of the planting pattern treatments and in all studied traits, the concentration of 750 mg/L iron nano-fertilizer was similar or even higher than the concentration of 1500 mg/L and therefore, a lower concentration of nano-fertilizer can be used and the consumption of fertilizer can be reduced. نانوکود‌ها با توجه به میزان اندک کود مصرفی و دقت در اختیارگیری گیاه بهعنوان راهکاری برای کاهش نهاده‌ها و دستیابی به پایداری در تولید محصولات کشاورزی مطرح هستند. در این آزمایش، آثار کودهای نانو و نیترات آهن بر ویژگی‌های رشدی گندم در سامانه‌های مختلف کشت مخلوط گندم و نخود بررسی شد. آزمایش به‌صورت کرت‌های دوبار خردشده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران در سال 98-1397 انجام شد. کرت‌های اصلی شامل پنج الگوی کاشت (تک‌کشتی گندم، تک‌کشتی نخود و سه کشت مخلوط گندم: نخود با نسبت 50:50، 50:70 و 50:90)، کرت‌های فرعی شامل سه تیمار کودی (شاهد، نانوآهن و نیترات آهن) و کرت‌های فرعی‌فرعی شامل دو غلظت کود (1500 و 750 میلیگرم بر لیتر) بود. نتایج نشان داد که کشت مخلوط 50:70 و غلظت 750 نانوآهن بیشترین کارآیی مصرف آهن در گندم را داشت و بهطورکلی کارآیی مصرف آهن گندم در کشت مخلوط50:70 نسبت به سایر الگوهای کشت بیشتر بود. در مقابل، بیشترین کارآیی مصرف آهن نخود در کشت مخلوط 90:50 و غلظت 750 نیترات آهن مشاهده شد. در همه تیمارهای الگوی کاشت، کارآیی مصرف کود توسط گندم و نخود در نانوآهن بیشتر از نیترات آهن بود. بیشترین زیست‌توده و عملکرد دانه گندم در تیمارهای تک‌کشتی+ نانوآهن (بهترتیب 16371 و 5042 کیلوگرم در هکتار) و تک‌کشتی+ نیترات آهن (بهترتیب 16062 و 5554 کیلوگرم در هکتار) و کمترین زیست‌توده و عملکرد دانه آن (بهترتیب 7480 و 2454 کیلوگرم در هکتار) در کشت مخلوط 90:50 و نیترات آهن بهدست آمد، اما بالاترین زیست‌توده و عملکرد دانه نخود در بیشتر موارد در غلظت 750 مربوط به تیمار نیترات آهن و در غلظت 1500 مربوط به تیمار نانوآهن بود. نتایج این آزمایش نشان داد که در بیشتر تیمارهای الگوی کاشت و در تمام صفات مورد بررسی، غلظت 750 میلیگرم بر لیتر نانوکود آهن مشابه یا حتی برتر از غلظت 1500 میلیگرم بر لیتر بود و در نتیجه می‌توان غلظت نانوکود کمتری را بهکار برد و مصرف کود را کاهش داد.

https://cr.guilan.ac.ir/article_4911_1268d1211b01664006b7a07542a50768.pdf

دانشگاه گیلان تحقیقات غلات 2252-0163 10 4 2021 02 19 Identification of the virulence factors of Blumeria graminis f.sp hordei, the causal agent of barley powdery mildew in northeast and northern regions of Iran شناسایی فاکتورهای بیماری زایی Blumeria graminis f.sp. hordei عامل بیماری سفیدک پودری جو در مناطق شمال شرق و شمال ایران 339 349 4830 10.22124/cr.2021.18839.1648 FA رضا اقنوم دانشیار پژوهش، بخش تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مشهد، ایران محمدعلی دهقان محقق، بخش تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، گرکان، ایران شاهپور ابراهیم نژاد محقق، بخش تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان مازندران، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ساری، ایران رحیم مهرابی دانشیار پژوهش، بخش تحقیقات غلات، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران ( آدرس فعلی: دانشیار، گروه بیوتکنولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران) Journal Article 2020 10 28 Powdery mildew of barley caused by the fungal pathogen, Blumeria graminis f.sp. hordei, is one of the most important leaf diseases of barley in Iran. This study was carried out to determine the virulence factors in the population of the fungus causing powdery mildew in major conductive regions of the disease in the northeast and north regions of Iran and to identify new sources of resistance. Trap nurseries (53 lines and cultivars) including cv. Pallas, 18 near-isogenic lines in the background of Pallas and a supplementary set including 34 cultivars carrying known or unknown resistance gene (s) were evaluated against powdery mildew under the natural conditions at four powdery mildew hotspot locations in northeast and north of Iran including Mashhad, Karaj, Gorgan and Ghaemshar, during three consecutive cropping seasons (2014-2016). The results of evaluation of near-isogenic lines and supplementary set in different regions showed that there was a variation in virulence spectrum of the pathogen in these locations. Virulence factors for Mlk(1), Mlp, Mlat, MlLa, Mlh, Mla22 and Mlk resistance genes appear to be common in all locations. These genes are reported as ineffective resistance genes in Iran. Virulence for the Mlp gene that was reported to be effective in many regions was appeared in Mashhad, Gorgan and Ghaemshar. The results of this study also indicated that the new virulence factors is appeared for the MlLa gene in Mashhad, Gorgan and Ghaemshar, for the Mlg and MlCP resistance genes in Mashhad and Gorgan and for the Mla3 resistance gene in Mashhad. The findings of this study indicate that the Mla7, Ml(No3), mlo5 Mla9, Mla13, ، Ml(Ru3), Mla10, Ml(Du2), Mla12, Ml(Em2) are effective in Iran and could be used as new sources of resistance in breeding programs. بیماری سفیدک‌ پودری با عامل قارچی f.sp. hordei Blumeria graminis یکی از مهمترین بیماریهای برگی جو در ایران است. این تحقیق بهمنظور شناسایی عاملهای بیماریزایی در جمعیت قارچ عامل بیماری سفیدک‌ پودری جو در مناطق مهم شیوع این بیماری در شمال شرق و شمال کشور و شناسایی منابع جدید مقاومت به بیماری انجام شد. برای این منظور، خزانههای تله متشکل از 53 لاین و رقم شامل رقم پالاس، 18 لاین تقریباً ایزوژنیک با ژن (یا ژنهای) مقاومت مشخص و یک سری تکمیلی شامل 34 رقم با ژن (ژنهای) مقاومت مشخص و یا نامشخص در شرایط طبیعی در چهار کانون آلودگی به این بیماری شامل ایستگاههای تحقیقاتی طرق (مشهد)، عراقیمحله (گرگان)، بایعکلا (قائمشهر) و مزرعه تحقیقات غلات (کرج) طی سه سال (95-1392) ارزیابی شد. نتایج ارزیابی لاینهای ایزوژنیک افتراقی و سری تکمیلی در مناطق مختلف کشور نشاندهنده وجود تنوع عاملهای بیماریزایی در جمعیت محلی پاتوژن در این مناطق بود. ژنهای مقاومت Mlk(1)، Mlp، Mlat، MlLa، Mlh، Mla22 و Mlk دارای بیشترین فراوانی پرآزاری در مناطق اجرای آزمایش بودند و بهعنوان ژنهای مقاومت غیرموثر در ایران گزارش میشوند. بیماریزایی برای ژن مقاومت Mlp که قبلاً در اغلب مناطق کشور موثر بوده است، در مناطق مشهد، گرگان و قائمشهر مشاهده شد. نتایج این بررسی همچنین نشاندهنده ظهور عاملهای بیماریزایی جدید برای ژن مقاومت MlLa در مناطق مشهد، گرگان و قائمشهر، بیماریزایی برای ژنهای مقاومت Mlg و MlCP در مشهد و گرگان و بیماریزایی برای ژن مقاومت Mla3 در مشهد بود. بر اساس نتایج این بررسی، ژنهای مقاومت Mla7، Mla9، Mla10، Mla12، Mla13، mlo5، Ml(Du2)، Ml(Em2)، Ml(No3) و Ml(Ru3) به عنوان منابع مقاومت موثر جهت استفاده در برنامههای بهنژادی جو بهمنظور معرفی ارقام مقاوم جدید شناسایی شدند.

https://cr.guilan.ac.ir/article_4830_d4f30e3c154a49a21d630877b492e59f.pdf

دانشگاه گیلان تحقیقات غلات 2252-0163 10 4 2021 02 19 Genetic analysis of forage yield and related traits in pearl millet تجزیه ژنتیکی عملکرد علوفه و صفات مرتبط در ارزن مرواریدی 351 362 4828 10.22124/cr.2021.18996.1651 FA رضا عطایی استادیار پژوهش، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران فرید گل زردی استادیار پژوهش، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران محمد رزمی چرمخوران کارشناس، موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران Journal Article 2020 11 25 Pearl Millet (Pennisetum glaucum L.) is one of the most important crops in arid and semi-arid regions that is cultivated for grain and forage. Due to cross pollination and high heterosis, selection of parents based on combining ability is one of the most important steps in pearl millet breeding programs. To study the general combining ability (GCA) of pearl millet lines, a set of 10 lines were crossed in polycross nursery and the resulting half-sib families (HS) along with a check variety were evaluated in a randomized complete block design with four replications. The studued traits included days to flowering, plant height, stem diameter, number of leaves, number of tillers, fresh forage yield and dry matter. The results of analysis of variance and comparison of means showed that there was considerable genetic diversity for the studied traits. Estimated heritability ranged from 53.86% for dry forage yield to 99.23% for number of tillers. These results showed that additive variance had a significant role in controlling the studied traits in this population and therefore it can be used in breeding programs. Combining ability showed that line 2 for days to flowering, plant height and number of leaves, line 3 for stem diameter, lines 4, 7 and 8 for number of tillers and line 7 for fresh forage and dry matter yield were the best general combiner and could be used as the parents of crosses to improve the studied population. ارزن مرواریدی (Pennisetum glaucum L.) یکی از گیاهان مهم مناطق گرم و خشک است که بهمنظور تولید دانه و علوفه کشت می‌شود. با توجه به دگرگشنی و هتروزیس بالا، بررسی ترکیب‌پذیری و انتخاب والدین بر اساس آن یکی از مهم‌ترین مراحل اصلاح ارزن مرواریدی است. بهمنظور مطالعه ترکیب‌پذیری عمومی لاین‌های ارزن مرواریدی، تعداد ده لاین در خزانه پلی‌کراس تلاقی داده شدند و سپس خانواده‌های ناتنی حاصل بههمراه رقم شاهد در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با چهار تکرار مورد ارزیابی قرار گرفتند. صفات مورد مطالعه شامل تعداد روز تا گلدهی، ارتفاع بوته، قطر ساقه، تعداد برگ، تعداد پنجه، عملکرد علوفه تر و عملکرد ماده خشک بود. نتایج تجزیه واریانس و مقایسه میانگین‌ها نشان داد که تنوع ژنتیکی قابل ملاحظه‌ای برای صفات مورد بررسی وجود دارد. برآورد وراثت‌پذیری از 86/53 درصد برای صفت عملکرد علوفه خشک تا 23/99 درصد برای صفت تعداد پنجه متغیر بود. این نتایج نشان داد که واریانس افزایشی سهم قابلتوجهی در کنترل صفات مورد بررسی در این جمعیت داشت و بنابراین می‌توان از آن در برنامه‌های اصلاحی استفاده کرد. بررسی ترکیب‌پذیری لاین‌ها نشان داد که لاین شماره 2 برای صفات تعداد روز تا گلدهی، ارتفاع بوته و تعداد برگ، لاین شماره 3 برای صفت قطر ساقه، لاین‌های شماره 4، 7 و 8 برای صفت تعداد پنجه و لاین شماره 7 برای صفات عملکرد علوفه تر و ماده خشک، بهترین ترکیب‌شونده‌های عمومی بودند و بنابراین امکان استفاده از آن‌ها به‌عنوان والدین تلاقیها برای اصلاح جمعیت مورد مطالعه وجود دارد.

https://cr.guilan.ac.ir/article_4828_ea362c4fe74ed4c53073953b4d765447.pdf